மலையாள இலக்கியத்தின் 'சுல்தான்' என்று அழைக்கப்படும் எழுத்தாளர் வைக்கம் முகமது பஷீரின் வாழ்க்கையும் எழுத்தும் கற்பனையை விடவும் விசித்திரமானவை.
காந்தியடிகளால் ஈர்க்கப்பட்டு பள்ளிப் பருவத்திலேயே வீட்டை விட்டு ஓடிய அவர், உப்புச் சத்தியாகிரகத்தில் பங்கேற்று மிகக் கொடுமையான சிறைத்தண்டனையை அனுபவித்தார்.
இந்தச் சிறைவாசத்தின் போது கைதிகளுக்கு இடையே நடந்த மனிதநேயமிக்க சம்பவங்களும், அவர் சந்தித்த மனிதர்களுமே பின்னாளில் அவரது புகழ்பெற்ற 'மதிலுகள்' (சுவர்கள்) நாவலாக உருப்பெற்றன.
சிறையிலிருந்து விடுபட்ட பிறகு, சுமார் பத்து ஆண்டுகள் இந்தியா முழுவதும், ஆப்பிரிக்கா மற்றும் அரேபிய நாடுகளிலும் ஒரு நாடோடியாக அலைந்து திரிந்தார்.
பசியையும் வறுமையையும் போக்க சன்னியாசி, சூஃபி துறவி, சமையல்காரர், மேஜிக் நிபுணர், ஜோதிடர் எனப் பல அவதாரங்களை எடுத்தார்.
இந்த உலகளாவிய அலைச்சலும், அடித்தட்டு மனிதர்களுடனான தொடர்பும் அவரது கதைகளுக்கான ஆகச்சிறந்த மூலப்பொருட்களாக மாறின.
பஷீரின் பெரும்பாலான படைப்புகள் அவரது சொந்த வாழ்க்கையின் அப்பட்டமான பதிவுகளாகவே இருந்தன.
குறிப்பாக, அவரது குடும்பத்தினர் மற்றும் அவரது தங்கை வளர்த்த ஒரு பிடிவாதக்கார ஆட்டை மையமாக வைத்து எழுதப்பட்ட 'பாத்தும்மாவின் ஆடு' என்ற குறுநாவல், எந்தவிதக் கற்பனையுமின்றி அவரது வீட்டில் நடந்த உண்மைச் சம்பவங்களின் நகைச்சுவைத் தொகுப்பாகும்.
அன்றைய மலையாள இலக்கிய உலகம் கையாண்ட உயர்தர, சமஸ்கிருதம் கலந்த மொழியை முற்றிலும் உடைத்தெறிந்த பெருமை பஷீரையே சாரும்.
சாமானிய மனிதர்கள், திருடர்கள், பாலியல் தொழிலாளிகள் பேசும் எளிய வட்டார மொழியை தைரியமாக இலக்கியத்திற்குள் கொண்டு வந்தார்.
இலக்கண வரம்புகளை மீறி, உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த அவரே உருவாக்கிய புதிய சொற்கள் மலையாள மொழியின் எல்லையை விரிவுபடுத்தின.
எர்ணாகுளம் பேப்பூரில் உள்ள அவரது வீட்டின் முற்றத்தில் இருந்த பெரிய மாமரத்தின் கீழ் அமர்ந்து, பழைய கிராமபோன் இசையைக் கேட்டுக் கொண்டே எழுதுவது பஷீரின் தனித்துவமான வழக்கம்.
உலகின் மிகச்சிறந்த இலக்கியவாதிகள் முதல் உள்ளூர் சாமானியர்கள் வரை அனைவரும் அந்த 'மங்குஸ்தான் பழ மரத்தடிக்கு' வந்துதான் இந்த மாபெரும் படைப்பாளியைச் சந்தித்து உரையாடி மகிழ்ந்தனர்.
அரசியல் எழுத்துக்களுக்காக திருவிதாங்கூர் திவான் சி.பி. ராமசுவாமி அய்யரின் அரசாங்கத்தால் தேடப்படும் குற்றவாளியாக அறிவிக்கப்பட்ட பஷீர், போலீசாரின் கண்ணில் படாமல் இருக்க பல ஆண்டுகள் தலைமறைவாக வாழ்ந்தார்.
தப்பியோடி பம்பாய், கல்கத்தா என இந்தியாவின் பல்வேறு நகரங்களில் அலைந்தபோது, போலிப் பெயர்களில் வாழ்ந்ததோடு மட்டுமல்லாமல், தட்டச்சுப் பள்ளி நடத்துவது முதல் ஸ்போர்ட்ஸ் ஏஜென்சி வரை அத்தக்கூலி வேலைகள் செய்து உயிர் பிழைத்தார்.
இந்தத் தப்பித்தல் வாழ்க்கையே அவரை ஒரு முழுநேரப் பயணியாகவும், மனித மனங்களின் ரகசியங்களை அறிந்தவராகவும் மாற்றியது.
அவரது எழுத்துலகில் மிக முக்கியமான மைல்கல்லான 'பால்யகாலசகி' (பாலியகாலத் தோழி) நாவல், அவரது மிக நெருக்கமான இளமைக்காலத் தோழியான சுஹராவுடனான காதலையும் அதன் சோகமான முடிவையும் விவரிக்கும் சுயசரிதை ஆகும்.
கல்கத்தாவில் ஒரு பாழடைந்த அறையில் வறுமையின் உச்சத்தில் இருந்தபோது பஷீர் எழுதிய இந்த நாவல், மலையாள இலக்கியத்தின் போக்கையே மாற்றியமைத்தது.
உண்மையான வறுமையின் வலியையும் ஏழை மனிதர்களின் கண்ணீரையும் எந்தவித ஒப்பனையுமின்றி வாசகர்களின் இதயங்களுக்குக் கடத்தியது பஷீரின் நேரடி வாழ்க்கை அனுபவம் மட்டுமே.
பஷீர் தனது படைப்புகளில் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்கள் அனைத்தும் கற்பனையானவை அல்ல, மாறாக அவர் சிறையிலும் நாடோடிப் பயணங்களிலும் நேரில் சந்தித்த நிஜ மனிதர்கள். 'சப்தங்கள்' (ஒலிகள்) நாவலில் வரும் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட ராணுவ வீரன், 'மதிலுகள்' நாவலில் சுவருக்கு அப்பால் இருந்து பேசும் பெண் கைதி நாராயணி என அனைவரும் நிஜ மனிதர்களின் நிழல்கள்.
இவர்களின் கதைகளை எழுதும்போது பஷீர் தனக்கென எந்த ஒரு தார்மீக நீதிபதியின் முகமூடியையும் மாட்டிக்கொள்ளாமல், அவர்களின் தவறுகளுடனும் பலவீனங்களுடனும் அப்படியே இலக்கியத்தில் உலவவிட்டார்.
அவரது பேப்பூர் இல்லத்தில் இருந்த மங்குஸ்தான் மரம் வெறும் ஓய்வெடுக்கும் இடம் மட்டுமல்ல, அது பஷீரின் சிந்தனைச் தொழிற்சாலையாகவும் விளங்கியது.
உலகின் பல்வேறு பகுதிகளில் இருந்தும் தனக்கு வரும் வாசகர்களின் கடிதங்களுக்கு அந்த மரத்தடியில் அமர்ந்து அவரே சொந்தக் கையால் பதில் எழுதினார். அக்கடிதங்களில் பல, கதைகளை விடவும் சுவாரஸ்யமான தத்துவங்களையும் மனிதநேயத்தையும் கொண்டிருந்தன.
எழுத்து என்பது வாழ்வாதாரத்திற்கான தொழில் என்பதைத் தாண்டி, சக மனிதர்களோடு உரையாடுவதற்கான எளிய ஊடகம் என்பதை பஷீர் தனது இறுதிநாட்கள் வரை நிரூபித்துக் கொண்டே இருந்தார்.
பஷீரின் ஆன்மீகத் தேடலும் சூஃபித்துவ ஈடுபாடும் வெறும் தத்துவப் பேச்சல்ல, அவரது நிஜ வாழ்க்கையின் கடுமையான சோதனைகளில் இருந்து முளைத்தவை.
காசி, கேதார்நாத், திபெத் போன்ற இடங்களுக்குச் சென்று சன்னியாசிகளுடனும் சூஃபி துறவிகளுடனும் பல ஆண்டுகள் வாழ்ந்த அவர், பசியின் கொடுமையையும் தனிமையின் எல்லையையும் உணர்ந்தார்.
இந்தத் தேடலின் உச்சமாக உருவானதே 'அனல்க்' (நான் பிரம்மன் / நான் சத்தியம்) போன்ற படைப்புகள்.
பிரபஞ்சத்தின் பேரொளியை சாமானிய மனிதனும் தன் உள்ளே உணர முடியும் என்ற சூஃபித்துவ சிந்தனையைத் தன் எளிய கதைகளின் வழியே மலையாள வாசகர்களுக்கு அவர் அறிமுகப்படுத்தினார்.
ஒரு காலகட்டத்தில் பஷீர் கடுமையான மனநலப் பாதிப்புக்கு உள்ளாகி, திருச்சூர் மனநல மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார்.
இந்தத் துயரமான மருத்துவமனை வாழ்க்கையும், அங்கு அவர் சந்தித்த சக மனிதர்களின் விசித்திரமான மனநிலைகளுமே 'பாத்துமையுடே ஆடு' நாவலின் முன்னுரையாகவும், 'அனுகிரஹத்தின் ரூபம்' போன்ற கதைகளின் பின்னணியாகவும் அமைந்தன.
பைத்தியக்காரத்தனம் என்று உலகம் ஒதுக்கும் நிலைக்குள் இருக்கும் ஒருவித பேரமைதியையும் மனிதநேயத்தையும் பஷீர் மிக நேர்மையாகவும், சுய எள்ளலுடனும் தனது எழுத்துக்களில் பதிவு செய்தார்.
பஷீர் தனது கதைகளில் மரணத்தையும் இழப்பையும் கையாண்ட விதம் உலக இலக்கியத்தில் தனித்துவமானது.
அவரது தம்பி அபுபக்கரின் மரணத்தை ஒட்டி எழுதிய 'மரணத்தினுடைய நிழலில்' என்ற குறுநாவல், மரண பயத்தையும் வறுமையின் கோரத்தையும் மிக நெருக்கமாக விவரிக்கும் ஒரு ஆவணம்.
தனக்கு நேர்ந்த தனிப்பட்ட சோகங்களைக்கூட, ஒரு சாட்சி போல விலகி நின்று, அதே நேரத்தில் வாசகனின் நெஞ்சை உலுக்கும் வகையில் எழுதும் அசாத்தியக் கலை பஷீருக்கு மட்டுமே கைவந்திருந்தது.
அவரது வாழ்க்கையின் பிற்பகுதியில் எத்தனையோ இலக்கிய விருதுகளும் அரசாங்கப் பாராட்டுகளும் தேடி வந்தபோதும், பஷீர் ஒருபோதும் ஆடம்பரத்தை விரும்பியதில்லை.
'பேப்பூர் சுல்தான்' என்ற அடைமொழி அவருக்கு இருந்தாலும், அவர் ஒரு ஏழை எளிய மனிதராகவே வாழ விரும்பினார்.
பேப்பூர் மங்குஸ்தான் மரத்தடிக்கு வரும் ஏழை எளிய மனிதர்களுக்குத் தன்னிடம் இருக்கும் பணத்தைக் கொடுப்பதையும், பறவைகளுக்கும் அணில்களுக்கும் உணவிடுவதையும் தன் வாழ்நாள் கடமையாகக் கொண்டிருந்தார்.
எழுத்து என்பது அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதற்கோ புகழுக்கோ அல்ல, சக உயிர்கள் மீதான எல்லையற்ற கருணையை வெளிப்படுத்துவதற்கே என்பதைத் தன் வாழ்வின் இறுதிப் பகுதி வரை அவர் வாழ்ந்து காட்டினார்.
பஷீரின் படைப்புகளில் விலங்குகளும் பறவைகளும் வெறும் பின்னணிக் கருவிகளாக அல்லாமல், மனிதர்களுக்கு இணையான முதன்மைக் கதாபாத்திரங்களாகவே வாழ்ந்தன.
'பூமியின் அவகாசிகள்' (பூமியின் உரிமையாளர்கள்) என்ற கதையில், தன் தோட்டத்தில் உள்ள பலாப்பழங்களையும் தேங்காய்களையும் தின்ன வரும் வௌவால்கள், அணில்கள், காக்கைகள் மற்றும் விஷப் பாம்புகளுக்கும்கூட இந்த பூமியில் சம உரிமை உண்டு என்று வாதிட்டார்.
சக உயிரினங்களின் பசியைத் தன் பசியாகக் கருதிய அவரது நிஜ வாழ்க்கை தத்துவமே, அந்தப் படைப்பில் எவ்விதப் புனைவுமின்றிக் கண்ணாடியாகப் பிரதிபலித்தது.
தன்னுடைய படைப்புகளுக்குப் பதிப்பகத்தாரிடமிருந்து முறையான ராயல்டி தொகையைப் பெறுவதற்காக பஷீர் நடத்திய போராட்டங்கள் மலையாள இலக்கிய வரலாற்றில் மிகவும் சுவாரஸ்யமானவை.
தொடக்க காலத்தில் தன் புத்தகங்களை அவரே அச்சிட்டு, தோளில் சுமந்து சென்று தெருத்தெருவாக விற்றார்.
'நோட்டு' என்ற ஒரு சிறு புத்தகத்தை ஒரு பைசாவிற்கு விற்று, அந்தப் பணத்தில் தன் அன்றாடப் பசியைப் போக்கிக் கொண்ட நாட்களைத் தன் சுயசரிதைத் துணுக்குகளில் அவர் உருக்கமாகப் பதிவு செய்துள்ளார்.
எழுத்தாளன் என்பவன் வறுமையில் வாட வேண்டியவன் அல்ல, அவனது உழைப்புக்குரிய ஊதியம் அவனுக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என்பதில் அவர் மிகவும் பிடிவாதமாக இருந்தார்.
அவரது நகைச்சுவை உணர்வு என்பது பிறரை எள்ளி நகையாடுவதாக இல்லாமல், எப்போதும் தன்னைத்தானே வாரிச் சுருட்டிக் கொள்ளும் சுய எள்ளலாகவே இருந்தது. தான் எழுதிய கதைகளில் வரும் முட்டாள்தனமான கதாபாத்திரங்களுக்குத் தன் பெயரையே (பஷீர்) சூட்டி மகிழ்ந்தார்.
வறுமையின் கொடுரமான முகத்தையும், சிறைச்சாலையின் தனிமையையும், மரணத்தின் பயத்தையும் கூட ஒரு மெல்லிய புன்னகையோடு எதிர்கொள்ளும் பஷீரிய தத்துவம் அவரது 'முச்சீட்டுக்காரன்றே மகள்' (சூதாட்டக்காரனின் மகள்) போன்ற கதைகளில் அப்பட்டமாக வெளிப்பட்டது.
மத்திய அரசு அவருக்கு 'பத்மஸ்ரீ' விருது வழங்கியபோது, அதைப் பெரிய விஷயமாகக் கொண்டாடாமல், தபால்காரர் கொண்டு வந்து கொடுத்த அந்தப் பெட்டியைத் திறந்து பார்த்துவிட்டு, தன் வழக்கமான பாணியில் மெலிதாகப் புன்னகைத்துவிட்டுப் பேசாமல் தன் வேலையைப் பார்க்கச் சென்றார்.
விருதுகளோ, கௌரவங்களோ அவரது எளிமையான வாழ்முறையை ஒரு அங்குலம்கூட மாற்றியமைக்கவில்லை. பேப்பூர் மாமரத்தடியில் அமர்ந்து பழைய ஹிந்திப் பாடல்களையும், கஜல் இசையையும் ரசித்துக் கொண்டு, தன்னை நாடி வரும் மனிதர்களுக்குச் சுலைமானி ஊற்றிக் கொடுப்பதிலேயே அவர் இறுதிவரை பேரின்பம் கண்டார்.
பஷீர் எழுதிய கதைகளில் பெண்களின் சித்தரிப்பு அன்றைய சமூக வழக்கங்களுக்கு முற்றிலும் மாறானதாகவும், மிகுந்த சுயமரியாதை கொண்டதாகவும் இருந்தது.
Ntuppuppakkoranendarnnu(என் முப்பாட்டனுக்கு ஒரு யானை இருந்தது) நாவலில் வரும் குஞ்ஞாத்தும்மா போன்ற கதாபாத்திரங்கள், பழமைவாத முஸ்லிம் சமூகத்தின் முக்காடுகளுக்குள் இருந்து கொண்டு, தங்கள் உரிமைகளுக்காகவும் கல்விக்காகவும் குரல் கொடுத்த நிஜ மனிதர்களின் பிரதிபலிப்புகள் ஆகும்.
பெண்களின் மீதான சமூக ஒடுக்குமுறைகளைத் தனது கூர்மையான பேனாவால் அறுத்தெறிந்த பஷீர், தன் நிஜ வாழ்க்கையிலும் பெண்களின் சுதந்திரத்தையும் சமத்துவத்தையும் மனப்பூர்வமாக ஆதரித்துப் போற்றினார்.
அவரது இறுதிப் படைப்புகளில் ஒன்றான 'சிரிக்கும் மரப்பாவை' போன்ற கதைகளில், பஷீர் ஒரு ஞானியின் பக்குவ நிலையை எட்டியிருந்தார்.
மனிதர்களின் பேராசையையும், பொறாமையையும், வஞ்சகத்தையும் வெறும் புன்னகையோடு கடந்து போகும் ஆன்மீக முதிர்ச்சி அவரிடம் இருந்தது. உலகத்தின் அத்தனை துயரங்களையும் அனுபவித்து மீண்ட ஒருவரால் மட்டுமே, வாழ்க்கையை இவ்வளவு லேசானதாக, ஒரு விளையாட்டைப் போலப் பார்க்க முடியும் என்பதை அவரது இறுதி கால எழுத்துக்கள் வாசகர்களுக்கு உணர்த்தின.
மலையாள மொழியின் ஆகச்சிறந்த சொத்தாகக் கருதப்படும் பஷீரின் கதைகள், பிற மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டபோது உலகளாவிய அங்கீகாரத்தைப் பெற்றன.
குறிப்பாக, பேராசிரியர் ஆர்.இ. ஆஷர் போன்ற உலகப் புகழ்பெற்ற மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் பஷீரின் படைப்புகளை ஆங்கில உலகிற்கு அறிமுகம் செய்தபோது, அவை வெறும் பிராந்தியக் கதைகள் அல்ல, மாறாக உலகளாவிய மனிதநேயத்தின் குரல் என்பதை உலகம் ஒப்புக்கொண்டது.
மொழிபெயர்ப்பின் போது தனது வட்டார மொழியின் தனித்துவமான சுவை கெட்டுவிடக் கூடாது என்பதில் பஷீர் மிகுந்த கவனத்துடனும் எச்சரிக்கையுடனும் இருந்தார்.
1994 ஜூலை மாதத்தில் பேப்பூரின் அந்தப் புகழ்பெற்ற மாமரத்தடி மௌனத்தில் மூழ்கியபோது, மலையாள இலக்கியத்தின் ஒரு பொற்காலம் நிறைவுக்கு வந்தது.
பஷீர் மறைந்தாலும், அவர் விட்டுச் சென்ற எழுத்துக்கள் இன்றும் வாசகர்களின் நெஞ்சங்களில் வாழ்கின்றன. காந்தியவாதியாக, நாடோடியாக, தத்துவஞானியாக, அனைத்திற்கும் மேலாக ஒரு எளிய மனிதனாக வாழ்ந்து மறைந்த பஷீரின் வாழ்க்கை, புனைகதைகளை விடவும் பல மடங்கு சுவாரஸ்யங்கள் நிறைந்த ஒரு திறந்த புத்தகம் என்பதில் எவ்வித ஐயமுமில்லை.
அரசியல் மற்றும் சமூகக் காரணங்களுக்காக பஷீர் எழுதிய பல படைப்புகள் அன்றைய திருவிதாங்கூர் அரசால் தடை செய்யப்பட்டன.
குறிப்பாக, சுதந்திரப் போராட்டக் காலத்தில் அவர் எழுதிய 'தர்மராஜ்யம்' என்ற அரசியல் துண்டுப்பிரசுரம் அரசாங்கத்திற்குப் பெரும் சிம்மசொப்பனமாக விளங்கியது.
அதன் பிரதிகள் அனைத்தையும் போலீசார் பறிமுதல் செய்து அழித்தனர். இத்தகைய தொடர் அடக்குமுறைகளும், தன் கண் முன்னாலேயே தன் படைப்புகள் எரிக்கப்பட்ட கொடூரமும் அவரைச் சற்றும் முடக்கவில்லை, மாறாக ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான அவரது பேனாவின் கூர்மையை மேலும் அதிகப்படுத்தின.
பஷீரின் நாவல்களில் வரும் சமையல் மற்றும் உணவுகள் பற்றிய வர்ணனைகள் வெறும் பசி சார்ந்தவை அல்ல, அவை அவரது நாடோடி வாழ்க்கையில் உணவின்றித் தவித்த நாட்களின் ஏக்கப் பதிவுகள்.
வறுமையின் உச்சத்தில் இருந்தபோது ஒரு வேளைக் கஞ்சிக்காக அவர் அலைந்த அலைச்சல்களே, பின்னாளில் அவரது கதைகளில் வரும் பிரியாணியையும், சுடச்சுடக் காய்த்த சுலைமானி தேநீரையும் வாசகர்களின் நாக்குகளில் சுவைக்க வைக்கும் அசாத்தியக் கலையாக மாறின.
பசியை ஒரு தத்துவமாக மாற்றிய பஷீர், பேப்பூர் இல்லத்திற்குத் தன்னைத் தேடி வரும் எவரையும் பசியோடு அனுப்பியதே இல்லை என்ற வரலாற்று உண்மையும் இதன் நீட்சியே ஆகும்.
அவரது சமகாலத்து மாபெரும் எழுத்தாளர்களான தகழி சிவசங்கரப் பிள்ளை, கேசவதேவ் போன்றோரின் சமத்துவப் போராட்டக் களங்களுக்கு மத்தியில், பஷீரின் களம் முற்றிலும் மாறுபட்டதாக, மனித ஆன்மாவின் நுணுக்கங்களை ஆராய்வதாக இருந்தது.
சமகால இலக்கியவாதிகள் இவரைத் தங்களின் 'சுல்தான்' என்று கொண்டாடியபோதும், பஷீர் தன்னை ஒருபோதும் பெரிய மேதையாகக் காட்டிக் கொண்டதில்லை.
மாறாக, தன்னை ஒரு எளிய 'கதைசொல்லி' என்றே இறுதிவரை அடையாளப்படுத்திக் கொண்டார்.
புனைவுகளின் பிரம்மாண்டங்களை உடைத்து, நிஜ வாழ்க்கையின் அப்பட்டமான உண்மைகளை மட்டுமே இலக்கியத்தின் உச்சமாகக் கொண்டு சேர்த்த பெருமையோடு பஷீரின் அத்தியாயங்கள் நிறைவடைகின்றன.
